孩子，你叫我怎么爱你？

亲爱的孩子们，

我好想好想付出我全部的爱，给你！
但是，你叫我怎么把爱传给你？

一年前我劝你们要保持干净，
半年前我告诉你们要每天洗澡换洗衣服，
三个月前我一步步教你打理自己的整洁，
昨天，我还嗅到一年前我进班嗅到同样的臭味，
我的“爱”没传达到你那里吗？

一年前我鼓励你们努力读书，
半年前我希望你们能把功课做好，
三个月前我还在等着你们的功课，
昨天，我发现你说没带的簿子藏在黑板后面，
我的“爱”没传达到你那里吗？

上个星期我用解释法教你们menjerang air,
这个星期我又解释举例说明演示展示图片menjerang air，
前天我在课堂让你们温习同样的字词，
昨天，我发现这题考题没有一个同学做得对，
我的“爱”没传达到你那里吗？

我好想好想付出我全部的爱，给你！
但是，我爱你们爱得好痛苦好心疼。

传不到给你们的爱，让我被官员骂了，
传不到给你们的爱，我被良心谴责了，
传不到给你们的爱，我被父母责怪了，
传不到给你们的爱，我被自己压倒了，
传不到给你们的爱，我迷失了自信心，
传不到给你们的爱，我哭了~

其实我的爱只有那么简单： 让我爱你吧！
爱是双向的，需要两只手掌，就如需要一双翅膀才能飞翔。

就这么简单： 让我爱你，好吗？

MALAYSIA BOLEH!!!

You won't able to imagine how BOLEH can Malaysia be.

Park your shoes here...

Even toilet shows how to do your big job. That's called education culture.

Reduce wastage

Creative huh~

and so creative that they locate electric poles and sub station right in front of the entrances!

Human brain is always better than machines. So they abandon the use of CCTV

Rubbish bin are not for rubbish.

This shows how skillful Malaysian driver can be.

A kiddy pool for cars

Police's lancer evo are expensive, so need to park into 2 parking lots.

these pictures no need to explain. See for yourself

I like this one. This is a proof as strong as steel!
Our beloved Deputy PM on a motorcycle, WITHOUT a helmet!
Kedaulatan undang-undang?

think about this

1. Malaysia government borrow money from World Bank to pay government servants salaries, so how the hell are they going to pay the debts?

2. Malaysian are so desperate for funding so they wan to impose consumer tax, legalize football betting, and even pay toll for entering KL town. Imagine you are charged additional 5% for each item u buy, lower income and middle income group of people will suffer the most!

3. The also started so whole lots of amanah saham funds. Publicly they say they give chance to people to invest for better future, but i doubt what is the purpose they wan to use the capital for...

4. Government are so poor that they even cut down expenses on educations.

5. Why our empty-second hand- no weapon-unable to dive- submarines cost much expensive than a brand new submarine bought by other countries?

6. Why the helicopter they buy can cost double the price other country buy?

7. Why government sector purchase everything much expensive than market price, which includes basic items like pencil or paper?

8. Each flight a minister took from east to west Malaysia, it cost 1 family's income tax per year. This doesn't include helicopter ride, buffet, candle light dinner, petrol, police escorts, money to give out, accommodation and blah blah blah.

9. Why not convert PLKN to school based projects? It can save up to hundred and thousand billions of ringgit Malaysia. PLKN doesn't serve much purpose also, beside instill love to the country. I believe an empty stomach is much important than PLKN.

10. Why Sarawak contributed 95% of resources income to federal and Malaysia government still seems so poor?

11. Why Sarawak is the richest state but is the poorest state in the same time?

12. ..........


Hey stupid! Stop asking why! Can't you see everything was tangled up? There is no way they could clean all the mess! Just get away and leave it. Don't you understand why people are rushing to fill migrating forms?

my bank account been crack

Son of a bitch, is what i called this person who did this to me. I realize my CIMB clicks account being accessed by someone with the name of IONUT MIHAI who try to request a TAC number to transfer RM3000 to his account through western union. I immediately call the service center and lodge a report. This is serious... so i permanently close the account.

What a son of a bitch!

不当教师的理由

NO.1　教师寿短
人的平均寿命是72岁，但教师的平均寿命却只有59.3岁，35岁以上的教师仅有8%的教师身体各项指标正常！颈椎病、肠胃病、头痛病、眼病、妇科病、心血三高、心理疾病成为教师的多发职业病。并且50%的教师有心理障碍，教师的健康超出常人的3倍多！教师的寿命太短了，来生不愿意的做教师的这个第一个理由就是不愿意找死！教师实在是天下最折寿的事业。

NO.2　教师太累
做了教师才知道做教师的厉害了，特别是当班主任时，要起的比鸡还早，睡的比狗还晚，干的比牛还累。早操要跟、午休要查、晚休要查；平时除了一天两节课外还要备课、批改作业、批阅试卷；找学生谈话、调查学生的生活、学习、心理情况，排除学生之间的纠纷；准备活动等等，有时累的话都不想说，饭都不想吃，腰酸腿疼、头晕眼花，动都不想动。偶尔一回两回那是活的充实，但天天这样就真的不想做教师了，身体透支让教师的生命打折！

NO.3　教师太苦
老师的苦和累，有多少人知道呢？但教师心里的苦比身体的累更让人难以承受。因为是教师，就必须为人师表，身正是范，不可能象其他人一样想哭就哭，不可能象其他人一样想骂就骂，你更不能在学生面前发牢骚，因为教师的一 言一行都潜移默化地影响着学生。无论你心中有多少凄楚和痛苦，但任何时候都要以从容的微笑面对学生。无论你的生活有多少暴风骤雨，你都要给学生以风和日丽的灿烂晴空。只要你还能站着，就要挺直腰板地过完每天早上七点至下午一点，只要你还能张开嘴，就要让最后一排的学生听见你的谆谆教导，否则你就不配人类灵魂的工程师！ 教师啊，你苦的虚伪、苦的无奈！

NO.4　教师太穷
在物质上，教师一向是贫寒的表率，而且必须是两袖清风方才称得 上是师德典范。选择了教师是为教育事业贡献自己的一份微薄之力，是为中华民族的腾飞而拼搏，但选择教师的初衷不是选择贫穷。但选择了教师你就不可能 开着宝马车横冲直撞，你就不可能开着林肯车“肆意撞人”，选择了教师的你，一是没有时间，二是没有钱。他们默默无闻地支撑起义务教育的天空，到底有多苦、有多穷、有多累，只有他们心里清楚。也许有人会说，与下岗职工、乞丐比较，你们教师舒坦多了，君不知， 此话差矣！人往高处走，水往低处流，人生的最高境界是超越！不断地超越！

NO.5　教师太难
做教师太难了，教师也是普通人，虽然常说教师的职业是太阳底下 最光辉的事业，但这只能是指整个群体，作为个体的教师有几个在太阳底下熠熠生辉？但教师的确太难，往往无力面对社会的谴责、学生家长的责骂、学校的压力、 家人的埋怨。只有尽职尽责、诚惶诚恐地在自己的工作岗位上默默耕耘着，但有时又有心无力。晋级难、调动难、工作难、住房难、求人难、就是找对象也难！

NO.6　教师太忙
教师实在是太忙了，在别人看来可能是活的充实，但教师宁愿换一种充实的活法。教师到底有多忙？在这里引用一个网友的话：“做了十年的教师,从教幼儿到大学生,最不能忘却的是当初中班主任,想起来都后怕:没日没夜的陪 学生学习,经常会晚上十点钟后有家长找来说孩子没回家,正吃饭时孩子在外面闯祸了,要去处理,有时是自己刚下课坐下,教室里出了乱子,又得起身,连水也顾 不上喝一口.中午时间又去留那些没交作业的孩子.更有甚者,孩子家长出了问题,自己连婚都没结,还去家里协调,做工作!有时实 在忍无可忍打了学生,麻烦就更大了,有家长甚至故意在你面前耍泼打孩子,其实我知道他们是想打我……”

NO.7　教师可悲
教师作为一种人，时刻承受着生活的荆棘！在生存的夹缝中艰 难地爬行着。社会要求他们在精神上要是一个完人――时时刻刻要警惕自己为人师表的形象，万万不可放松对自己的自我约束，由此可知教师的生存状态是极为可悲 的。教师既要对学生负责，还要以笑脸面对学生家长，既要向校长负责，还要回家面对家人的牢骚和埋怨。教师在里外 不是人的境遇中步履维艰着，教师真的是可悲的！

NO.8　教师无奈
家长对教师的种种要求让教师无奈：在家长看来，自学生入校那天 起，教师就要承担起学生的成长、教育、思想、状态甚至安全等等。当然教师能做到的就从来没拒绝过，并也一直兢兢业业地工作着。但细想一下，教师被玩了！要 知道教师不是保姆，不是家长，他只是传道、授业、解惑者！家长在暗渡陈沧、偷换概念，无形之中逃避了自己的责任与义务，转嫁了自己的困难与烦恼，只是不知 这是不是构成了对教师人权的侵犯？

NO.9　教师寒酸
教师太寒酸了，教师在紧张的 工作中常常和名牌擦肩而过。
教师，一是没钱，二是假期时间都是旅游旺季，就算要出门旅游都得花上好大的开销啊~
所以，教师能不寒酸吗？

综合上述理由，我自认没那么伟大，当个如此付出种种的神圣教师。
如果还有选择，你们还要当教师吗？

Diselamatkan

Tubuhku masih menggigil meskipun dilitupi selimut tebal. Badanku terasa lesu sekali tetapi semangatku masih kuat. Itulah sebabnya aku masih bertahan sehingga sekarang. Pengalaman dua hari ini memang akan menemani memori aku buat seumur hidup.

Seorang anggota Pertahanan Awam menghulurkan sebotol air mineral kepada aku. Aku tidak mampu senyum atau berterima kasih, hanya sempat menghulurkan tangan untuk menyambut pemberian itu.

Kelipan lampu kenderaan-kenderaan Polis dan Bomba semakin menghilang jauh ke hadapan. Aku dibawa duduk ke dalam ambulans Bulan Sabit Merah lalu pintu belakang ambulans ditutup. Terasa tiupan penghawa dingin menusuk ke dalam tulang-tulang badan, begitu sejuk sekali! Sekali-sekala aku memandang keluar, ternampak dedaun dan pepohon yang memberikan pengalaman buruk selama dua hari ini. Tersesat dalam hutan bukan main keperitannya!

Menyesal juga apabila diimbas kembali keinginan untuk mencari lokasi air terjun yang dikatakan begitu indah dan menyeronokkan. Memang tersalah langkah untuk menolak tawaran baik tuai rumah yang mencadangkan anak muda di rumah panjangnya membuka jalan untuk aku tiba di air terjun itu. Ingatkan kemahiran membaca peta dan menggunakan alatan-alatan menggembara sudah lebih mencukupi untuk menjejak lokasi air terjun, terbukti keegoan ini membawa padah kepada sendiri.

Pada malam pertama aku sesat dalam hutan, segalanya masih dalam kawalan kerana makanan dan minuman masih mencukupi. Bertilamkan tanah, berselimut dengan langit, dan haba daripada unggun api yang dihidupkan, malam pertama masih aman bahagia. Namun aku hampir putus semangat pada pagi keesokan apabila bangun daripada tidur. Barangan yang terdapat dalam beg bertaburan di atas lantai. Makanan-makanan seperti roti dan coklat sudah hilang manakala banyak benda-benda lain hilang. Memang sah ini kerja-kerja kumpulan si beruk yang sedang memandang aku dengan penuh rasa gembira dan puas hati, seperti sudah membalas dendam kesumat yang terbenam berdekad lamanya.

Aku tidak lagi seperti malam pertama. Perutku berkeroncang, tekakku dahaga dan tubuhku sejuk. Aku tidak dapat melelapkan mata, takut akan diikat dan diculik oleh beruk-beruk, takut dibaham harimau, takut ular sawa membelitku semasa tidur. Begitu sengsaranya terpaksa berjaga untuk menjaga keselamatan diri. Di hadapan mata semuanya gelap gelita. Sekali-kali terdengar bunyi-bunyi serangga dan bintang yang menyeramkan. Malam kedua terasa begitu lama. Detikkan jam tangan dapat dirasa seperti berjalan dengan lebih lambat daripada biasa.

Aku ditemui terlelap di bawah pokok oleh kumpulan penjejak yang terdiri daripada anggota Pertahanan Awam, Bomba, dan beberapa penduduk tempatan pada waktu subuh.

Atendan ambulans memasang intravenous solution pada tangan aku. Disalurkan cecair dalam paket dengan tulisan NSD5 ke dalam badan aku. Selama ini memang tugas aku memasang IV untuk orang lain tetapi nampaknya kali ini peranan ini sudah bertukar kepada orang lain manakala aku terpaksa berbaring di atas strether.

Sekarang aku berasa bersyukur. Aku melelapkan mata. Kali ini, aku tidur dengan lelap. Tidak perlu risaukan beruk, harimau atau ular. Atendan memberitahu aku, "engkau senyum tersengih-sengih semasa engkau tidur tadi".

Voluntary Blood Donation - is rotten!

I'm not sure about other places, but I'm real certain that in Sibu, Voluntary Blood Donation nowadays are like selling blood! Why? Rice, exchange blood for rice! It's barter system.

I have no problems with giving a token of appreciation to people who helped by donating blood. It is a noble deed and should be praised for the effort. But somehow this culture of "voluntary" blood donation is rotten. Hundred packets of rice are placed at the donating location. This culture had been for a round two years now and I'm not so please with it. Ever wonder to try organize it one day without giving out rice? Then you will start wondering where did hundred's of active donors gone to. I'm not saying that all donors are like that, but somehow this is not the best way to appreciate them because it only raise bad culture. If suddenly dengue strikes and there is not enough rice to spare and bloods are needed everywhere then what do you do?

I had been a donor for the past few years and i am still donating. But i avoid donating st such events that give out rice. I can't support an activity that will encourage bad culture. I find myself donating at hospital is rather peaceful.

Keep the word "voluntary" alive... It's important!